De eenzaamheid van verdriet en een vergeefse liefde

In Eye zagen we in november Virtuele tableaux vivants van zes jonge Nederlandse kunstenaars: een gamedesigner, een fotograaf, een schilder, een beeldend kunstenaar, een architect en een theaterregisseur. Letterlijk onwerkelijk: je zet een VR bril op en je werkelijkheid is een totaal andere. Het op- en afzetten van de bril zijn harde ingrepen in de werkelijkheid. Zo liepen of zaten we in diverse werkelijkheden. Hier bespreken we er twee die ons het meest bijbleven, al waren er meer de moeite waard. Het gaat om een combinatie van de vormgeving en inhoud. Hier toevallig over twee opera’s.

Twee opera’s

  1. De opera van de vallende mens

De opera van de vallende mens is een poëtisch, muzikaal en beeldend onderzoek naar de eenzaamheid van verdriet. De titel ‘de vallende mens’ is daar een metafoor van. Het is een VirtualReality-Opera, geïnspireerd op gesprekken met mensen met een psychische kwetsbaarheid. Met de psychiatrie als spiegel voor de wereld waarin we leven, roept de ervaring op tot universele herkenning en persoonlijke reflectie en bovenal samenbrengt en troost. In de opera valt dezelfde vrouw keer op keer uit een oneindig heelal, terwijl ze haar even persoonlijke als poëtische zielenroerselen uitspreekt. Het maakt indruk om dat in Virtual Reality mee te maken, je staat er middenin. Zie de 1 minuut video hieronder.

Je bent in een niemandsland en valt in een vacuüm. Je tot niets meer kunnen verhouden, niet tot de tijd, niet tot de ander. Niet tot de grond onder je voeten. Machteloos en overgeleverd aan het leven stort je naar beneden in een onbekende diepte. 

 

2. ‘Die Fernweh Oper’ (winnaar Gouden Kalf 2019)

Daniel Ernst en Maud Vanhauwaert (scenario, tekst).

Deze ‘Opera’ is winnaar van de Gouden Kalf 2019 voor de beste Interactive. Een Interactive is een game of VR film waar je invloed op uitoefent. Het is bv geen film die van A naar B loopt.

‘Fernweh’ betekent het verlangen naar de verte; maker Daniël Ernst geeft die term een heel eigen, virtuele vertaling. In het VR-project staat afstand centraal; die tussen herinneringen aan vroeger en het heden, en die tussen de sterren en de mens. Maar vooral die tussen de bezoekers en de virtuele wereld, met een vijftien meter hoge operazangeres Asteria die boven je uittorent en die je meevoert op een oneindige operareis. Een reis waarvan je als bezoeker slechts een korte afstand aflegt.

Asteria zingt speciaal voor de bezoeker over zijn/haar vergeefse liefde voor haar. In werkelijkheid is Asteria al lang geleden overleden – wat je van haar ziet is het laatste licht dat jouw ogen bereikt, je staat tussen de sterren en er komt een enorm hemellichaam langs. Dwars door de schitterende virtuele operazaal. Een Space Opera!

 

____________________________

Toegift omdat het moeilijk kiezen was:

Micro-utopia: The Imaginary Potential of Home


Als reactie op de huisvestingscrisis in Londen maakte architectural designer Paula Strunden een ‘virtueel voorstel voor een huis’. Met een vr-bril op schuifel je over smalle gangetjes langs duizelingwekkende dieptes en door enorme, utopische interieurs. Je wast je digitale handen in echt water, bladert door een echt boek en kunt een grijze poes aaien die zich aan je voeten vlijt. Deze VR beleving maakt gebruik van de virtuele omgeving in combinatie met voorwerpen uit de echte werkelijkheid. Zie de afbeelding hierboven: op die stoel kon je dus echt gaan zitten! Dat maakt het allemaal nog onwerkelijker.

Dit bericht werd geplaatst in Film, Kunst en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.